SPAN(NIELONG) #0

span

 

 

 

“ มีคนเคยบอกเราไว้ว่า เราจะรู้จะใจตัวเองตอนที่เราไม่มีใคร มึงเชื่อไหม”

 

 

“คิงไปขึ้นดอยกั๋น” ผมหันไปมองต้นเสียง แล้วก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
(มึงไปขึ้นดอยกัน)

“อะไรของมึงเนี้ยไอ่แดน มึงว่างหรอ ให้เกียรติงานในมือมึงด้วยได้ข่าวว่า จารย์นัดตรวจงานวันพุธนิ มึงคิดคอนเซปได้แล้วหรอ ทำมาเป็นปากดี” ผมบ่นมันทั้งที่ในมือก็ยังตัดกระดาษชานอ้อยในมือไปด้วย

“ก็บ่ว่างอะแต่ฮาไค่ไป๋” ไอ่คนตอบหน้าตาก็ไม่คิดอะไรจริงตอบหน้าตาเหรอหราได้ น่ากระทืบมากๆ
(ก็ไม่ว่างหรอกแต่อยากไป)

“ประสาท”

“แล้วคิงจะไปกับฮาก่อหล่ะ”
(แล้วมึงจะไปกับกูไหมหล่ะ)

“ไม่ไป”

“อ้าว บะอ๋อง คิงจะทิ้งฮาไว้จะอี้บ่ได้หนา คิงจะปล่อยหื้อ ฮาไปเที่ยวคนเดียว ถ้าฮาฮงทางหาทางปิ๊กบ้านบ่ปะ คิงอาจจ้ะบ่ได้หันหน้าฮาอีกเลยก่อได้หนา”
(อ้าว ไอ่อ๋อง มึงคิดจะทิ้งกูไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ มึงจะปล่อยให้กูไปเที่ยวคนเดียว ถ้ากูหลงทางหาทางกลับบ้านไม่ได้มึงอาจจะไม่ได้เห็นหน้ากูเลยก็ได้นะ)

“ก็ดี รำคาญมึงอยู่มึงกัน” ผมก็ตอบไปอย่างส่งๆ ถึงปกติๆผมจะเป็นคนเล่นๆแต่ตอนทำงานผมก็จริงจังพอสมควรนะ คนเราจะไปเป็นบ้าตลอดเวลาจะได้ยังไง ยิ่งผมเป็นคนไม่มีพรสวรรค์อีกว่าจะคิดงานอะไรแต่ละทีใช้เวลาอย่างนาน เวลาที่จะทำงานคูณสองไปเลยถ้าเทียบกับเพื่อนในคณะ

“โห่ ว่าจะอี้เปื้อนเสียใจหนา” (โห่ พูดอย่างนี้เพื่อนเสียใจนะ) มันเอาตัวหนักมามาอิงผมที่กำลังตั้งใจตัดโมอยู่งานจะได้เนี้ยบๆ ดูมันทำงานก็ไม่ช่วยยังจะมากวนอีก เดี๋ยวพอก็เอาคัตเตอร์เลยดีไหม

“ไอ่แดน ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว มึงเลิกพูดภาษาเหนือทีมันฟังยาก ไอ่ห่า”

“ก็คนมันชิน ทำไมกูเป็นคนมีจิตสำนึกรักบ้านเกิดไม่ดีตรงไหน ภาษาเหนือออกจะน่ารัก สาวๆก็ชอบด้วย”

“เอาจริงๆที่มึงพูดนี้มึงเอาไว้จีบสาวใช่ไหมบอกกูเถอะ อ้าปากมึงกูก็เห็นลิ้นไก่แล้ว”

“หน่ะ หึงก็บอกกูมาดีๆดิเมียรักของพี่” มันเอาแขนมาล็อคคอ คือแขนมึงก็ไม่ใช่เรียวบางเป็นพ่อหนุ่มร่างเล็ก กล้ามมึงจะบีบจนกระโหลกกูจะแตกแล้วไหม หน้ากูแดงละเนี้ยไม่ได้เพราะเขินนะ เลือดคลั่งสมองจะตายละ

“หึงมึงก็เหี้ยแล้วไหม ฟังละกูอยากจะอ้วก”

“แอบชอบกูก็บอกมา ไม่ต้องทำเป็นกระสือ”

“ไขสือเว้ย ไอ่โง่”

“มันก็คือๆกันนั่นแหละ”

“คืออะไรมึงอย่างกับเชียงรายปัตตานี ถ้าชอบมึงกูยอมตายดีกว่า เกลียดหน้ามึงจะตายห่าละ”

“เกลียดยังไงได้อย่างนั่นนะมึง”

“ได้คนอย่างมึงกูยอมตายดีกว่า เสียชาติเกิดสัด”

“พูดงี้ระวังได้กูเป็นผัวนะ”

“ไอ่แดน !! มึงพูดห่าอะไรของมึง”

“สุมาเต๊อะ ฮามันส์ปากไปจิม”
(ขอโทษมันปากไปหน่อย)

“… เอาจริงๆ มึงอยากไปทำไม ” ผมหันไปมองหน้าคนที่ยืนยิ้มหน้าเด๋อ พอถามมันไปสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“มึงจำ แพตแฟนเก่ากูได้ไหม”

“อ่า…”

“เขากลับมาหว่ะ”

“แล้วมึงจะทำไง”

“ไม่รู้หว่ะ” มันทิ้งตัวลงโซฟาแล้วมองออกไปนอกระเบียงห้อง

“งั้นแล้วน้องคนที่มึงคุยอยู่อะ…”

“อ๋อง ฮากึ้ดบ่ออกแล้วเว้ย บ่ฮู้แล้ว” (อ๋อง กูคิดไม่ออกแล้วเว้ย ไม่รู้แล้ว) เขาตะโกนออกมาพร้อมกับขดตัวดิ้นไปมาอย่างกับเด็กประถมตัวเล็กแต่คือตัวโตอย่างกับควาย นั่นๆโซฟาพังหมดแล้วหมดละ หมอนกระเด็นไปติดมุมห้องละ เวรแล้วคนที่เก็บก็ต้องเป็นกูไง เป็นเมทกับมัน เหมือนกูต้องมานั่งเลี้ยงลูกเลี้ยงหมาเนี้ย อะไรทำให้กูตอนปีหนึ่งตกปากรับคำชวนเป็นเมทของมันวะ ถ้ารู้ว่าต้องมาค่อยเลี้ยงมันแบบนี้ อยากย้อนเวลาไปตบหัวไอ่อ๋องตอนปีหนึ่งจริงๆ

“กรรมเป็นผลของการกระทำ สมน้ำหน้าขี้อ่อยดีนัก เจอซะบ้างจะได้จำ”

“คือฮาบ่ได้อ่อยไผเลยเว้ย ฮาก็อยู่ของฮาจะอี้” มันเด้งตัวเองขึ้นมาเถียง
(คือกูไม่ได้อ่อยใครเลยเว้ย กูก็อยู่ของกูอย่างนี้)

 

(เสียงโทรศัพท์)

 

“มึงน้องคะนิ้งโทรมา” ผมหันไปมองโทรศัพท์ที่ชาร์ตแบตข้างๆตัว ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของผม ถ้าเป็นของผมนะ นานๆทีจะมีคนโทรมา ตอนนี้ก็ใช่เล่นเกมส์กับทับกระดาษ

“…”

“ไอ่สัด มึงไม่ต้องมาแกล้งตาย” ผมมองไอ่เพื่อนตัวขาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโซฟาพังๆ

“มึงรับให้กูหน่อยดิ”

“ไม่เอา เรื่องดิ”

“น่า เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าว”

 

[ฮัลโหลครับน้องคะนิ้ง]

[พี่แดนใช่ไหมคะ]

[พี่อ๋องครับ]

[แล้วพี่แดนไปไหนอะคะ คือคะนิ้งมีเรื่องจะพูดกับพี่แดน…] ผมมองหน้าไอ่แดนที่ยืนยิ้มแหยๆ ส่งกำลังใจมาให้

[น้องครับคือไอ่แดนมันขี้แตกอยู่ครับ อยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมงแล้ว เรื่องด่วนมากไหมครับ เดี๋ยวพี่จะได้เอาโทรศัพท์ไปให้มันคุย แต่พี่ไม่รับประกันเรื่องเสียงคือมัน …] ผมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ โดยที่มีไอ่อ้วนแดนยืนทำหน้าอยากมาบีบคนผมแบบสุดๆ

[งะ..งั้นเดี๋ยวค่อยก็ได้ค่ะ]

[อ้าวไม่คุยแล้วหรอครับไหนบอกว่าด่วนไง]

[ไม่เป็นไรแล้วค่ะ แค่ฝากบอกว่านิ้งโทรมาก็พอ]

[อ่อได้ครับ งั้นแค่นี้นะครับ] ผมตัดสายทิ้งทันทีที่พูดจบประโยค ไม่ได้รอให้คนถือสายได้ตอบก่อน

 

“อะเสร็จละ”

“บักฮ่าวอกนิ ข้ออ้างอย่างอื่นก่อมีปะเลอะ หยังคิงพูดจะอั้น”
(ไอ่ห่านี่ ข้ออ้างอย่างอื่นก็มีตั้งเยอะ ทำไมมึงพูดอย่างนั่น)

“ก็มันได้ผลชะงักงัน เห็นปะน้องเขาไม่พูดไรต่อเลย”

“…”

“ปะไปกินข้าวกัน กูหิวแล้วอยู่ กูอยากกินชาบูอยู่พอดี ดีใจจังเลยจะมีคนเลี้ยงด้วย”

“…”

 

 


 

 

ร้านชาบู

 

“ไอ่แดน มึงอย่าเททุกอย่างลงหม้อดิวะ มึงค่อยๆกินดิ ไอ่พวกคนป่าเถื่อนไม่มีอารยธรรม”

“มันก็สุกเหมือนกันนั่นแหละ มึงอะเรื่องมาก”

“พอมึงเทไปเยอะแล้วมึงก็ไม่หมดแล้วมันไม่อร่อย”

“กินได้ก็พอละป่ะเนี้ยกินแยกหม้อกันแล้วมึงยังจะบ่นกูอีก แล้วที่กูขอให้มึงขึ้นดอยด้วย มึงจะไปกับกูป่ะ”

“ไม่ไป”

“เอ้า ไอ่อ๋องไปกับกูเถอะนะ นะๆๆๆๆๆๆ” ไม่พูดอย่างเดียวเอาหัวมาถูๆมุดๆตรงซอกคอแล้วแขนมากอดรัดที่ช่วงเอวไปแนบชิดกับตัวมันจนแทบจะรวมกันเป็นร่างเดียว ทำไมกูต้องมานั่งโต๊ะเคาท์เตอร์ด้วยวะเห็นทั้งในร้านและนอกร้าน พรุ่งนี้พูดกันให้แซดแน่ๆ ชิบหาย

“ไอ่ห่า กูอายเขา ปล่อยกู ไอ่อ้วน!!” ผมดันหัวมันออกแต่ก็สู้แรงควายมันไม่ไหว มึงเป็นญาติกับตุ๊กแกหรือไงทำไมมันเหนียวจังหว่ะ

 

ไอ่อ๋องมึงหยุดเหงื่ออกเลยนะ แล้วมึงก็หยุดใจเต้นด้วยไอ่เวร

 

“กูจะไม่ปล่อยจนกว่ามึงจะยอมไปกับกูอะ”มันเงยหน้ามามองช้อน ระยะห่างวัดไม่ได้แต่จมูกจะชนกันได้อยู่แล้ว หน้าผมนี่เริ่มชาไปทั้งหน้า ได้ยินเสียงคนทั้งร้านซุบซิบกันที่ละนิดๆ ไม่ดีละ มันไม่ดีแน่ๆ ผมผลักมันออกด้วยแรงที่มีทั้งหมดจนหลุดออกจากวงแขนของอีกคน

“ไปก็ได้แต่มึงจ่าย กูไม่มีเงิน”

“ก็ได้เดี๋ยวกูออกค่าเที่ยวให้ แล้วทำไมหน้ามึงมันแดงๆวะ ไม่สบายหรอ”

“บ้าอากาศมันร้อน ไอ่สัด!!”

 

TBC.

 

talk.

สกรีมและให้กำลังใจกันได้ที่ #สแปนเนียลอง สู้ๆทั้งคนอ่านและคนอ่านเลย ฟิคเรื่องนี้มีภาษาเหนือเยอะ ถ้าไม่เข้าใจทักมาถาม @cchip__ ที่จริงมีคำแปลให้ในวงเล็บ ขอบคุณมากๆ มากที่สุด จริงๆ สุดใจ ที่มาอ่านนะคะ เลิ้ป ❤️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s