(bulluda) messy room (100%)

mr1

[!] WARNING FOR RUDE WORD.

“พี่ ผมอยู่หน้าห้องพี่แล้วนะ” ผมยืนมองเลขหน้าห้องที่คล้ายๆกับบ้านหลังที่สองก็ว่าได้ ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้มาอะนะ

“อ่อ… อืม” เสียงสะลืมสะลือตอบมาอย่างส่งๆ ฟังดูก็รู้ว่าเพิ่งตื่นเมื่อตะกี้นี่แหละครับ

“พี่หลับหรอ”

“เอ่อ กุเพิ่งตื่นตอนมึงโทรมานี่แหละ เดี๋ยวกูไปเปิดประตูให้”

“เร็วๆหน่อยก็ดีนะพี่ ยืนหนาวจนไข่แข็งละเนี้ย 5555555555″

“ไอ่เว่อร์ยืนนานๆไปเลยไหม”

“โถ่พี่”

(เสียงประตูเปิด)

ด้านหลังประตูที่ที่เปิดออกก็ปรากฎออกมาเป็นชายหนุ่มร่างเล็กกับเรือนผมที่บรอนด์ประกายเขียวหน่อย ที่เจ้าตัวเพิ่งอวดว่าไปย้อมมาสดๆร้อนๆ หน้าตาดูสะลืมสะลือไม่ต่างจากเสียงทางโทรศัพท์ไม่กี่วิที่แล้วเอาจริงตอนปกติหน้าพี่เขาก็ดูไม่ค่อยตื่นไปกว่านี้ซักทีไรถ้าคนที่ไม่รู้จักก็คงมองว่าพี่เขามีหน้าตาที่ดูหาเรื่อง เปล่าหรอกแค่ง่วงอะครับ ไม่มีอะไรมากกว่านั่นหรอก

“เอ้า.. ยืนทำหน้าโง่อีก เข้ามาดิสัดไหนบอกว่าหนาวไข่ไง”

“เอ่อ รู้แล้วพี่ก็หลีกไปดิ” ผมเดินผ่านพี่เขา เข้าไปในห้อง โห่ สภาพห้องนี่แบบเกินบรรยาย บยองโฮคนนี้รับไม่ได้เหมือนได้เข้ามาในมิติมืดเลยหว่ะ

“เป็นอะไรของมึงเนี้ย ยืนเหม่อบ่อยจังวะ แล้วมึงซื้อห่าอะไรมามากมายวะ นี่เหมามาทั้งซุปเปอร์ปะเนี้ย”

“บ้า… ห้องพี่นี่เกิดจราจลป่ะเนี้ย ทำไมมันรกงี้วะ แล้วพี่..”

“พวกกูทะเลาะกัน…” ยังถามไม่ทันจบเลย

ชัดเลย กลิ่นบุหรี่คุ้งเต็มห้อง กระป๋องเบียร์กองเต็มพื้น ถ้วยรามยอนที่ว่าซ้อนสูงๆเกือบจะมิดเจ้าตัว ไม่รวมพวกกองจานอาหารตามสั่งแถวๆอพาร์ทเมนต์ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มห้องเหมือนคนไม่ได้เก็บห้องมาซักสามชาติเศษได้ ก็พอจะฟ้องว่าเจ้าห้องต้องอยู่คนเดียวแน่ๆ เมื่อก่อนก็ผมนี่แหละครับที่เป็นคนปัดกวาดเช็ดถูให้ แต่พอพี่เขามีแฟนผมก็ไม่ค่อยได้มา ผมไม่ค่อยอยากกวนเวลาส่วนตัวของพี่เข้าสองคนเท่าไหร่ แฟนพี่เขาก็คงเป็นคนเก็บให้แทน ก็คงทนสภาพห้องไม่ได้เหมือนๆกับผมนี่แหละ สกปรกแค่ไหนซูรินก็ยากที่จะเริ่มเก็บเองอะครับ แล้วเรื่องทำอาหารนี่คงรอหมีบินได้พี่เขาถึงจะทำเองอะครับ….

“แล้วได้กินข้าวบ้างปะเนี้ย”

“กินห่าอะไร กูเพิ่งตื่น… ” หลังจากนั่นก็หาวโชว์ผมรอบหนึ่ง

“เนี้ย ข้าวก็ไม่กิน กินแต่เบียร์ อาหารขยะ สูบบุหรี่ก็เยอะที่เขี่ยนี่ล้นไม่รู้จะล้นยังไงเนี้ย … ”

“เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมบ่นเยอะจังวะ อย่างกับแม่.. ” พี่ชายตัวเล็กบ่นกลับและทิ้งตัวลงเตียงโดยไม่สนใจอะไรผมเลย

“นี่น้ำก็ไม่อาบด้วยป่ะเนี้ย หยี ….”

“ไอ่บยองโฮ !! ”

“อย่ามาใกล้นะพี่ เหม็นอะ ชุดนี่ใส่มาทั้งสัปดาห์แล้วประเนี้ย หู่ว … ” ผมบีบจมูกตัวเองก็จะมองพี่ซูรินที่คล้ายๆนอนตายอยู่บนเตียงที่เป็นที่วางของซักครึ่งเตียง

“โว้ย !! มาห้องกูละก็บ่นรังเกียจกูอีก อะไรของมึงวะ ไปอาบน้ำก็ได้ น่ารำคาญจริง กูแค่อาบวันเว้นวันเอง !! ”

พี่ชายตัวโวยวายเดินเสียงดังตึ้งตังเดินเขาหลังจากโดนผมบ่นรัวๆเป็นชุด ที่จริงผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกครับ แต่ถ้าบอกให้ไปอาบน้ำ ถ้าเจ้าตัวรู้สึกว่าโดนสั่งเขาก็คงไม่ทำหรอกครับ ผมรู้ผมเรียนมา

แล้วพี่เขายังไม่ได้กินข้าวอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆด้วย ดีจังที่ซื้อของมาด้วย งั้นผมไปทำกับข้าวรอพี่เขาดีกว่ากว่าจะอาบน้ำคงนานอยู่

——————————————————————————————————————————
“มึงทำอะไรวะ หอมจัง” ซูรินเดินมาพร่อมกับผ้าขนหนูผืนหนึ่งพาดอยู่บนหัว

“แกงกิมจิ หมูต้ม ข้าว กินดิเอาสารอาหารเข้าตัวบ้าง”

“มึงนี่โคตรแม่อะ แล้วทำอร่อยป่ะเนี้ย ไม่อร่อยกูไม่กินนะ”

“เรื่องเยอะจังวะ… กินๆไปเถอะ ดีกว่าอาหารขยะกับเบียร์ที่พี่กินก็แล้วกัน”

ซูรินมองอาหารที่สภาพดูไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่ ก่อนที่จะตักเข้าปากแบบกล้าๆกลัวๆ สายตาดูหล่อกแหล่กอย่างบอกไม่ถูก

“หื้ม อร่อยกว่าที่กูคิดอะ ” พี่เขาพูดพร้อมกับทำหน้าตกใจ

“เห็นป่ะ พี่ก็กินไปละกันเดี๋ยวผมเก็บๆห้องให้ละกัน เห็นละแบบอีกนิดแมลงสาปคงแบกพี่ไปอยู่ด้วย”

“แล้วแต่มึงดิใรห้าม ละมึงไม่กินข้าวหรอ มากินข้าวกับกูก่อนดิ เนี้ยมึงทำงี้กูดูเลวๆยังไงก็ไม่รู้”

“ที่ฮยองทำปกติทุกวันนี่ไม่เลวเลยหรอ… ถ้าอยากกินกับผมก็บอกมาดีๆดิ ซึนหรอ 5555555555″

“ห่าอะไรมึง พูดจาเลอะเทอะ รีบๆดิ้ เอาน้ำในตู้เย็นมาให้กูด้วย มึงทำแบบเผ็ดสัด ขี้แสบตูดเลยมั้ง”

“เดี๋ยวเอาให้ พี่ก็บ่นไม่น้อยไปกว่าผมหรอคนอุตส่าห์ทำกับข้าวให้กิน”

“มึงนี่ดูแม่ศรีเรือนเว่อร์เลยว่ะไอ่บยอง ขัดกับหน้าตานักเลงมึงไปไหนเนี้ย ทำอาหารก็ได้เก็บบ้านก็สะอาด ถ้ามึงเป็นผู้หญิง นี่กูจับทำเมียละเนี้ย” แล้วก็หัวเราะชอบใจ

“มีผัวเป็นสเมิ้ปอย่างฮยองนี่โคตรเครียดอะ คงใช้ชีวิตลำบากน่าดู”

“ทำไมกูเตี้ยแล้วมึงทำไม กูไปเตี้ยบนหัวมึงหรือไง”

“โอ้ย พี่พูดเล่นเฉยๆ อย่าเพิ่งขึ้นดิ 555555555” ไม่น่าพูดถึงประเด็นอ่อนไหวเลยอะ

“มึงแม่งหลายรอบละ ไอ่สัด ไปยืนหนาวไข่ที่ริมระเบียงไป ขี้เกียจเห็นหน้ามึงละ”

“นี่น้องเอง…. สงสารผมเถอะ อย่างอนดิพี่55555555”

“ทำไมกูต้องสงสารมึงไอ่เสาไฟฟ้า หน้าแม่งก็กวนตีน ขอทุบหน้ามึงซักทีได้มะ”

“พี่พูดอย่างกับเด็กขอกินขนมอะ 55555555”
(เสียงโทรศัพท์)
ท่ามการเสียงด่าของพี่ซูรินและเสียงหัวเราะชอบใจของผม แม้กระทั่งโดนแจกนิ้วกลาง ผมยังดูมีความสุขอยู่ดี ยิ่งอยู่กับพี่ซูรินเหมือนผมจะโรคจิต โดนด่าก็ยิ้ม โดนตีก็ยิ้ม เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้เห็นพี่เขาทำอะไรก็ดูน่ารักไปซะทุกอย่างเลยอะ นี่เรียกว่าอวยใช่ไหมครับ 5555555555

อยู่ๆเบอร์ที่แสนคุ้นเคยก็โทรเขามาทำให้บรรยากาศดูหนักขึ้นมาทันที ผมเลือบมองไปที่หน้าพี่ชายตัวเล็ก ว่าจะเอาไงดีพี่จะรับป่ะ พี่เขาถอนหายใจทีนึงก่อนที่จะหยิบมือถือแล้วเดินเข้าห้องนอนไป ผมก็ได้แต่มองตามพี่เขาเดินหายไปในห้อง คือผมคงทำอะไรไม่ได้จริงๆแหละครับ ก็มันเป็นเรื่องของคนสองคน แค่เป็นห่วงเฉยๆว่าพี่เขาโอเคหรือเปล่า เพราะช่วงนี้พี่เขาดูไม่จอยเท่าเมื่อก่อน แต่ตอนที่พี่เขามีความสุขดีผมก็ดีใจนะ คู่พี่เขาก็ดูน่ารักดีออก

เสียงตะคอกของพี่เขาดังขึ้นมาบางช่วงแต่ผมจับใจความอะไรไม่ค่อยได้เลยอะ ผมมองไปที่ประตูห้องอยู่ช่วงนึง ก่อนที่จะเดินไปล้างจานที่เพิ่งกินข้าวเสร็จกันเมื่อตะกี้ นำ้เย็นเป็นบ้าเลย เจ็บมือไปหมดแล้วเนี้ยระบบทำความร้อนมันเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วคนอย่างพี่ซูรินคงไม่รู้หรอว่ามันพังเพราะไม่ค่อยได้จับมันไง ผมเปิดประตูตรงข้างใต้เคาท์เตอร์ซิงค์ล้างจาน ดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นถ้าทำอะไรไม่ได้จริงๆก็คงต้องตามช่างมาซ้อม

(เสียงแก้วแตก)

ผมหันไปที่ประตูทันทีหลังจากที่ได้ยินดังมาจากห้องก่อนที่จะทิ้งทุกอย่างวิ่งตรงไปจุดที่ได้ยินเสียงดังมาทันที ภาพเป็นคนร่างเล็กยืนหน้ากระจกที่แตกออกเป็นชิ้นเล็กๆตกตามพื้นรอบๆ บริเวณนั่น มือเรียวขาวที่มีเลือดไหลซึมออกมาตัดกับสีผิว ทุกอย่างที่ผมเห็นทำให้ผมตกใจมากๆ

“พี่ทำเหี้ยอะไรของพี่เนี้ย!?” ผมรีบวิ่งไปหาพี่เขาแบบไม่ได้สนใจเศษกระจกที่ตกตรงพื้นเท่าไหร่

“ไอ่เหี้ยกูเลิกแม่งละ ไม่เอาอะไรแม่งละ ไอ่เหี้ยเอ้ย” เสียงพี่เข้าทั้งอู้อี้ เหวี่ยงดูรวมกันไป แววตาที่มีน้ำตาคลอทั้งสองข้างมันเป็นภาพที่ทำให้ผมเหมือนโดนกรีดที่หัวใจเลยเพราะปกติพี่เข้าเป็นคนที่ร้องไห้ยากมากๆตั้งแต่รู้จักกันมาผมไม่เคยเห็นพี่เขาดูเศร้าขนาดนี้มาก่อนเลยแล้วดูที่มือพี่เขาดิเลือดไหลแล้วอะ ผมจะร้องไห้แล้วนะแม่งทำไม่ต้องทำอะไรแบบนี้อะทำร้ายตัวเอง
“เฮ้ยพี่ …ใจเย็นก่อนดิ แล้วแม่งอย่าเพิ่งเดินไปไหนกระจกแม่งแตกเต็มพื้น…”
“…”
“ดูดิมือพี่เลือดไหลด้วยอะ พี่อย่าทำให้ตัวเองเจ็บตัวดิ” ผมหยิบมือพี่เขาเข้ามาดูใกล้ๆ
“เชี้ยบยองมึง….. ร้องไห้ทำไมเนี้ย”
“ก็ไม่ชอบเห็นพี่เจ็บตัวนี่หว่า อย่าทำอีกนะ ยืนนี่เดี๋ยวเอาไม้กวาดมาเก็บเศษกระจกให้ อย่าขยับนะเดี๋ยวเหยียบโดนเศษกระจก”แล้วผมก็วิ่งไปหาไม้กวาดแถวๆระเบียงมาทำความสะอาดรอบๆ
“….”

ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หน้าตัวเอง ผมโคตรไม่ชอบตัวเองเวลาร้องไห้เลยมันทำให้ตัวเองรู้สึกอ่อนแอ แต่พอเป็ฯเรื่องพี่เขาก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ซักที ผมเดินเขาไปในหน้าแล้วก็ค่อยๆเก็บเศษกระจกรอบๆตัวพี่เขาโดยไม่พูดอะไร

“กุแม่งไม่เข้าใจอะไรกันนักกันหนาของผู้หญิงวะ ต้องการความสนใจอะไรขนาดนั่น แม่งต้องคุยกันทุกวันเลยหรือไง คือแบบกูจะใช้ชีวิตของกูเลยไม่ได้เลยหรอวะ”

“….”

“คือมึงก็รู้ว่ากูไม่ค่อยมีเวลาช่วงนี้ทั้งทำเพลง โคดึงแม่งก็คิดเนื้อ ตอนช่วงแรกกูก็บอกตั้งแต่แรกแล้วนะว่าแม่งไม่ต้องรอกันก็ได้ เพราะว่ากูไม่ค่อยมีเวลา เขาก็บอกไม่เป็นไร รอกูได้เวลาที่จะไปเที่ยวไหนกัน แต่พอตอนที่กูไม่ทักไปแม่งก็คาทกจิกกูเป็นไก่เลย หลังๆมากูเหมือนไม่ได้ชีวิตเป็นของตัวเองเลยไอ่สัด ต้องทำทำโน่นนี้ต่มใจเขาตลอดเพื่อจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน โคตรอึดอัดอะแม่ง”

“อืม…. ผมเข้าใจ… แต่ที่พี่บอกว่าเลิกนี่คือเลิกคุย เลิกพูด หรือเลิกคบ?”

“เลิกคบเลยแม่ง กูไม่ทนแม่งละสัด”

“พี่จริงจังป่ะเนี้ย ไม่เย็นๆแล้วคุยกันดีๆวะ”

“กูว่าแม่งคุยกันไม่มีประโยชน์ละแม่ง ก็คุยกันมาหลายรอบแล้วนะ กูก็อธิบายให้ฟังตอนนั่นก็แม่งเหมือนเข้าใจดีอยู่หรอก แต่พอโกรธกูแม่งก็กลับมาด่ากูเรื่องนี้อีกละ แล้วประชดกูว่าทำงี้เลิกเลยไหม หลายรอบแล้วนะสัด กูเลยเลิกให้แม่งเลย จะได้จบๆ ประชดกูดีนัก เงิบไปเลยดิ”

“…” ผมทั้งกวาดห้องทั้งฟังที่พี่เขาบนเรื่องแฟนที่ตอนนี้น่าจะเป็นแฟนเก่าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนอย่างพี่ซูรินอะชอบเอาเอาความหงุดหงิดมาบังความเศร้าเอาไว้ ไม่รู้ดิครับผมเป็นคนปลอบคนไม่เก่งซะด้วยสิผมก็เลยไม่รู้ว่าจะปลอบพี่เขายังไงดี เรียกกอนอา หรือพี่ฮงวอนมาดีไหมเนี้ย ผมควรทำไงดีวะ

“เชี้ยมึง.. กูอยากกินเบียร์ว่ะ”

“ตอนนี้หรอพี่…. จะเที่ยงคืนเนี้ยนะ”

“ตอนนี้ละแม่ง กูว่าจะออกไปตื้ดๆที่ไหนซักที่นี่แหละ”

“พี่แม่งหยุดเลย พี่จะไปคนเดียวหรอถ้าพี่แม่งน๊อคใครจะเก็บศพพี่วะ ผมเข้าไปไม่ได้นะเว้ย อยู่นี่แหละเดี๋ยวผมไปซื้อที่ซุปเปอร์ให้ อยู่คนเดียวอย่าทำอะไรนะ อย่าใจร้อนเดี๋ยวผมกลับมา”

“อย่างกับมึงซื้อได้… อายุถึงหรอมึงอะ”

“เห็นหน้าผมเขาคงไม่ถามอะไรมาก พี่อะอยู่นี่แหละอย่าวู่วามเดี๋ยวกลับมา”

“เอ่อรู้แล้วเว้ย สั่งกูเป็นแม่เลย”

“แล้วคิดสั้นป่ะเนี้ย อย่านะ…อย่าฆ่าตัวตายนะ”

“ไอ่ห่ากูแค่เลิกกับแฟนไหมหล่ะ ไม่ได้ล้มเหลวในการใช้ชีวิตป่ะ มึงอย่าเพิ่งโอเว่อร์”

“ก็เป็นห่วงนี่หว่าพี่แม่งชอบทำแปลกอะๆ”

“กูจะฆ่าตัวตายเพราะมึงนี่แหละรีบออกไปดิ้ กูหิวเบียร์เอาบุหรี่มาให้กูด้วย”

“เอ่อรู้ละเดี๋ยวรีบกลับมานะ”

ผมมองพี่เขาสักพักให้แน่ใจจริงว่าโอเคจริงๆ จากนั่นผมก็เดินไปหยิบโค้ทที่วางทิ้งไว้ที่โซฟาเพื่อจะออกไปซื้อของข้างนอก และกดเบอร์โทรออกหาพี่ฮงวอนเพื่อขอความช่วงเหลือ

‘เห้ยพี่… ว่างคุยป่ะ’

‘ไม่ค่อยว่ะ กูรออัดเสียงอยู่ มึงมีไร’

‘พี่ซูริน แม่งเลิกกับแฟนละแม่งเหวี่ยงใหญ่เลยอะ ทุบกระจกแตกไปบานละเนี้ย’

‘เชี้ยจริงป่ะเนี้ย แล้วมึงทำไง’

ผมมองเท้าที่ของตัวเองที่วิ่งกระจกเมื่อกี้เหมือนมีเลือดซึมๆจากรอยบาดเล็กๆ ไอ่บ้าเอ้ยเจ็บชะมัดอากกาศก็ยิ่งหนาวๆอยู่

‘ออกมาซื้อเบียร์ให้เนี้ย ตอนแรกบอกว่าจะออกไปเที่ยวแต่ผมไม่ให้ไปเพราะตามไปเก็บไม่ได้’

‘ดีละมึง มึงก็ดูไว้ละกัน ฟังๆมันบ่นไป ตามใจมันหน่อย เดี๋ยวกูเข้าไปหาตอนเช้า’

‘เคพี่ เจอกัน’

——————————————————————————————————————————

ผมกลับมาจากข้างนอกมองพี่ชายที่น้องขดตัวไปไม่ขยับไปไหน ก็อุ่นใจหน่อยที่พี่เขาไม่ได้ทำอะไรโง่ๆอย่างที่ผมกังวลตลอดทั้งทาง

“พี่เบียร์มาแล้วจะกินไหน”

“เอามานี้เลย” พี่เขายันตัวลุกขึ้นนั่งและหยิบเบียร์กระป๋องหนึ่งไปกรอกใส่ปากทันที

“ค่อยๆกินก็ได้ เดี๋ยวสำลักอะ ซื้อไก่มาให้เดี๋ยวกระเพาะทะลุ”

“ขอบใจ…”

ผมมองออกไปที่นอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรปล่อยบรรยากาศให้มัความเงียบเขาปกคุมมีแต่แอลกลอฮอล์ไหลรินผ่านลำคอและเสียงกระป๋องกระทบกับพี่เป็นจังหวะ เราไม่ได้พูดอะไรกันเลย ให้ความเงียบและเวลาช่วยเยียวยาผมคิดว่าเรื่องแบบนี้เราไม่ควรไปพูดอะไรให้มากความเพราะยังไงมันก็เป็นเรื่องของคนสองคน ถ้าพี่เขาไม่อยากเล่าผมก็จะไม่ถาม แต่ถ้าพี่เขามีอะไรอยากระบายผมก็พร้อมรับฟังและอยู่กับพี่เขาเสมอ เหมือนตอนที่ผมยังเป็นเด็กโลกทั้งใบของผมเหมือนหันหลังให้กับผมตอนนั่นผมไม่มีใคร ก็มีพี่ซูรินนี่แหละนี่แหละเป็นโลกใบใหม่ของผม ทำให้ผมรู้จักอะไรใหม่ๆและผ่านช่วงเวลานั่นมาได้

“นี่ไอ่บยอง…”

“ครับพี่?”

“ขอบใจมึงมากนะ ทุกเรื่องเลย ขอโทษนะที่บางครั้งกูเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่อง”

“พี่คิดว่าบนโลกนี้อะมีคนที่ดีร้อยเปอร์เซนส์หรอวะ ผมก็ไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั่นหรอก ผมก็ขอบคุณพี่เหมือนกัน ถ้าไม่มีพี่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ผมจะเป็นยังไง”

ผมเลือบสองตาไปมองพี่ซูรินที่ตอนนี้ขยับมานั่งติดับผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ….

“เห้ยพี่ใกล้ไปเปล่า หนาวหรอเดี๋ยวไปเปิดฮีตเตอร์ให้นะ” ผมทำท่าจะลุกขึ้นแต่กลับถูกดึงให้นั่งลง

“ไม่ต้องมึงนั่งนี่แหละ แบบนี้ก็อุ่นดี” ฟังจากเสียงบวกกระป๋องเบียร์นี่คงเริ่มเมาๆแล้วสินะ สักพักพี่เขาก็เลื่อนตัวเองลงมานอนที่ตักของผม

Untitled-2

“ตักมึงก็อุ่นดีนะบยองโฮ”

“พี่…”

“แต่แข็งไปหน่อยหว่ะ มึงอะบอกให้กูกินข้าวกินนมกินนี่อยู่นั่นแหละจนกูเริ่มอ้วนละเนี้ย แต่ดูมึงดิผอมยังกับไม้จิ้มฟัน ไอ่เด็กโง่”

“…”

“มึงรู้ตัวหรือเปล่ามึงเป็นคนที่โคตรอบอุ่นอะ นี่คนหรือไมโครเวฟไอ่เหี้ย ดีแม่งทุกอย่างเลยแต่มึงอะชอบดูถูกตัวเอง ขี้กังวลจนเกินเหตุ คิดแง่ลบอีก มึงจะคิดอะไรมากนักวะห้ะ” พี่เขาตีเข้าที่หน้าท้องผมรอบนึง เอาซะจุกเลย

“…”

“เนี้ย ถ้ามึงเอาเวลามาดูแลกูไป ดูแลผู้หญิงซักคนป่านนี้มึงคงมีแฟนไปละ แล้วแฟนมึงคงจะหลงมึงชิบหาย ผู้ชายอะไรวะโคตรดีอะ”

“ก็ผมไม่อยากทำนิ…”

“ทำไมวะ กูมันดูน่าดูแลกว่าผู้หญิงสวยๆอีกหรอ มึงบ้าหรอวะ”

“ไม่ได้บ้าซักหน่อย”

“แล้วทำไมอะ มึงรักกูขนาดนั่นเลยหรือไง…”

“… ผมว่าพี่เมาใหญ่แล้วนะนอนก่อนเถอะ” ผมจับตัวพี่ลุกขึ้น

“กูไม่ได้เมา!! กูไม่เข้าใจถ้ามึงไม่รักกูอะไรขนาดนั่นมึงจะมาทำดีกับกูขนาดนี้ทำไม!?”

“ผมว่าพี่เริ่มคุยไม่รู้เรื่องแล้วนะ ล้างหน้าล้างแล้วไปนอนดีๆเถอะ”

“เหี้ยบยองโฮมึงอย่าหนีดิ ตอบกูมา” ซูรินกระชากคอเสื้อ จนปลายจมูกแทบจะชิดติดกันอยู่แล้ว

 

 

 

 

“… รักดิ ผมแม่งโคตรรักพี่เลย”

 

 

 

 
“งั้นมึงกล้าจูบป่ะ”
“ผมรักพี่นะ……….. แต่พี่ไม่ใช่ของผม ขอโทษนะครับ”

 
หลังจากผมก็กดจุดไปที่คอของพี่ซูรินอย่างที่อาจารย์มวยเคยสอนเวลาเจอพี่รุ่นใหญ่ๆเขามาหาเรื่องแล้วผมสู้ไม่ได้เพราะเมื่อก่อนผมเป็นพวกมีเรื่องค่อนข้างบ่อยถึงแม้ว่าผมไม่ได้ไปหาเรื่องเขาของก็ตามเถอะแต่หน้าตาของผมก็มักเป็นสิ่งที่เชื้อเชิญคนประเภทนี้เข้ามาในชีวิตบ่อยๆ แต่ตอนนี้ก็เหลือน้อยลงแล้ว พี่ซูรินที่สลบเอาหัวเพียงเข้าที่อกของผม ผมมองคนที่อยู่นอ้อมกอดแล้วก็คิว่าทำไมตัวแค่นี้แต่แรงเยอะจังวะ ไม่แปลกที่จะไปวิ่งไล่เตะคนที่เข้ามาแกล้งผม

ถ้าถามผมว่าผมรักพี่เขาไหม ครับผมรักพี่เขามากๆเลย สำหรับผมพี่เขาเป็นพี่ชายที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลกเลยเป็นคนที่เป็นบ้านให้พักพิง เป็นพระอาทิตย์ที่มอบความสดใส เสียงหัวเราะให้กับผม เป็นพระจันทร์ที่อยู่กับผมในเวลาที่มืดที่สุดและไม่เหลือใคร เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดเท่าที่คนอย่างผมจะมีได้ เป็นโลกทั้งใบของผม มีค่ามาจนผมไม่อย่างเสียพี่ไปจากชีวิตผมเลย ผมรู้ว่าความสัมพันธ์เชิงชู้สาวมันไม่ยืนยาว พี่ไม่ต้องมารักผมอย่างที่ผมรักพี่ก็ได้ ให้ผมรักพี่ไปอย่างนี้ก็พอแล้ว พี่แค่เป็นพี่ซูรินคนเดิมอย่างนี้ไปทุกวันผมก็เป็นคนที่มีความสุขมากที่สุดในโลกแล้ว
ร่างสูงประคองคนตัวเล็กลงไปนอนบนเตียงดีๆ และห่มผ้าให้กันหนาว จริงสิพี่เขายังไม่ได้ทำแผลที่มือเลยผมเดินออกไปข้างนอกห้องนอนเตรียมพวกผ้าน้ำอุ่นและพวกอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเล็กน้อยก่อนจะเดินจะเดินกลับเข้ามาจากนั่นก็เริ่มเช็ดหน้าและทำแผลอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวพี่เขาตื่น ผมชอบมองตอนที่พี่เขากำลังหลับมากที่สุดเลยมันเป็นเวลาที่พี่เขาไม่ต้องทำเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดในโลก เป็นตัวพี่เขาเองที่เป็นตัวพี่เขาเองผม จับมือพี่เขาขึ้นมาพันผ้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจูบลงเบาลงที่มือพี่เขาอย่างอ่อนโยน
“ฝันดีนะครับพี่ซูริน ขอให้วันพรุ่งนี้เป็นวันที่ดีของพี่นะครับ”
ผมคิดว่าคืนนี้ผมคงต้องไปนอนที่โซฟาแล้วแหละคงจะต้องคดตัวเอาหน่อย ร่างสูงคิดแล้วก็บ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่เก็บขยะของกินในห้องนอนออกไปไว้ที่ครัวตามนิสัยรักสะอาดของตนเองและเดินย่องเบาออกจากห้อง ปิดประตูห้องเบามือที่สุดเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะตื่น วันนี้คงจะหมดหน้าที่ของเขาแล้ว ได้เวลาพักผ่อนเสียที ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่นและเผลอหลับไป

FIN.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(เสียงเปิดประตู)
“ไอ่เด็กโง่เอ่ย”
“ใครสอนให้ทำแผลให้คนนอนอยู่วะ ไอ่ห่าเจ็บชิบหายแต่ร้องไม่ได้ แล้วกดจุดอะไม่ได้ผลกับกูหรอกนะ ไอ่เด็กบ้า”
ซูรินเดินออกมาดูเด็กโข่งที่นอนหลับสนิทอยู่กลางห้องนั่งเล่น ที่ดูเหมือนจะเหนื่อยมาทั้งวันเพราะตัวเขาเอง

เขาเอาผ้าห่มออกมาคุมตัวให้น้องชายเพราะกลัวว่ามันจะเป็นหวัดไม่สบายไปเสียก่อนที่จะพรหมจูบลงบนริมฝีปากของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา

“ขอโทษนะที่ทำให้เหนื่อย กูก็รักมึงเหมือนกัน… ฝันดีนะบยองโฮ”

REAL FIN.

ps. อ่านจบแล้วช่วยสกรีมในแท้กเป็นกำลังใจให้คนแต่งหน่อยนะค่ะเพื่อจะได้แต่งเรื่องอื่นๆ รักนะคะ ขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านกันและอ่านกันจนจบจริงๆ /นอนร้องไห้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s